Leven in plaats van overleven
 » Over het gevaar van het volgen van je hart

Over het gevaar van het volgen van je hart

Over het gevaar van het volgen van je hart

Hè? Denk je misschien als je dit leest. Het volgen van je hart is toch prachtig?! En het wordt ons toch ook aangeraden, als superieure tegenhanger van het volgen van je hoofd? Dat klopt, je hoort en leest het overal. Als ik google op “wie zijn hart volgt” verschijnt er een stroom aan uitspraken en motto’s die gouden bergen beloven: “wie zijn hart volgt, weet de weg, koerst af op geluk, leeft moeiteloos, kan de wereld aan, verdwaalt nooit….”, en ga zo maar door. Alsof het hart je innerlijke kompas is, waar je blind op kan varen.

Cliënten vertellen het me regelmatig met enige trots: “ik heb te lang dingen gedaan die ik niet zelf koos. Ik liet anderen mijn leven bepalen. Van nu af aan volg ik alleen mijn hart”.

En ja, dat is een belangrijke koerswijziging. En ja, het ís ook belangrijk om je van binnen uit  te verbinden aan wat je doet. Mensen reageren dan ook vaak wat verbouwereerd als ik dat “ik volg mijn hart” wil nuanceren. Want het is niet het hele verhaal. Als je (alleen) het onderscheid maakt tussen hoofd of hart, vergeet je iets cruciaals. Namelijk je lichaam. Om kort te gaan: je buik.

Hoofd, hart én buik!
Om jezelf richting te geven, maar ook om bij te sturen en grenzen te bepalen, heb je 3 plekken nodig: hoofd, hart en buik. Met je hoofd kun je logische argumenten afwegen, een plan maken of een begroting opstellen. Belangrijk.
Met je hart kun je je verbinden aan iets waar je echt voor wilt gaan, je inleven in de ander. Prachtig!  Maar daarin schuilt ook een gevaar, zeker voor de hooggevoelige mens: in je passie of compassie kun je gemakkelijk over je eigen grenzen gaan. Je wilt misschien iets heel graag, en het “voelt goed” om het te doen. Vraag maar aan je hart. Dat wil dit zó graag! Maar als je het “aan je buik” zou vragen, geeft die vaak een ander antwoord. Het lichaam van (hooggevoelige) mensen kan nu eenmaal vaak minder aan dan het hart zou willen. Of minder dan het verstand logisch zou vinden…

Begrijp me goed. Het gaat er niet om dat je je hart niet zou mogen inzetten bij het bepalen van je koers. Het gaat er wel om dat je (ook) je buik gebruikt, om aan je lichaam te vragen of dit het goede moment is om iets te doen, of om te bepalen wanneer het genoeg is. Of wanneer je teveel hooi op je vork hebt. Dat kan je buik je haarfijn vertellen.

Het belang van “thuis” zijn
Daar zit wel een addertje onder het gras. Veel hooggevoelige mensen nemen vooral de omgeving of hun gedachten waar, en in veel mindere mate hun lichaam. Ze zijn vaak niet “thuis”. Vandaar dat hooggevoelige mensen vaak geen idee hebben waar hun grenzen liggen. Om je lichaam als sensor te gebruiken, heb je vooral te leren om vaker “thuis” te zijn. In contact met je lichaam. Zodat je tijdig bij kunt sturen als dat nodig is. En niet pas als je je al vertild hebt, en je lichaam een lastpost is geworden. Voor sommige hooggevoelige mensen  lijkt dat onmogelijk. Dat is het niet. Je kunt het leren.

Ai! Géén cursus Energieker omgaan met hooggevoeligheid in september!

Wat hierboven staat leer ik al jaren aan mijn cliënten en cursisten. Je zou zeggen dat ik langzamerhand een kei ben geworden in het stellen van grenzen, in een mooie samenwerking van hoofd, hart en buik. Eh, nou, niet altijd dus.

Een voorbeeld? Afgelopen voorjaar begon mijn coachingspraktijk uit zijn voegen te barsten. In eerste instantie beschouwde ik dat (lachend) als een luxe-probleem, want het is natuurlijk geweldig dat zoveel mensen me weten vinden. En vleiend! Als ik eerlijk ben voelde ik wel dat mijn buik begon te protesteren tegen de werkdruk (ik voelde me steeds vaker gestresst, vooral buiten werktijd).
Mijn hoofd gebruikte ik niet om te berekenen bij hoeveel clientèle mijn praktijk vol zit . Ik wuifde dat weg als te lastig, omdat niet iedereen even vaak en even lang komt.
En mijn hart? Dat begon het me moeilijk te maken toen ik wél een grens gesteld dacht te hebben. Keer op keer was er wel een goede reden om tóch nog een plekje voor iemand te maken.Om kort te gaan: ik stelde pas echt een grens toen mijn agenda doodleuk aangaf dat ik de eerste weken geen afspraken meer kon maken, hoe vol ik ook plande…. Oei. Toen moest ik wel. Dat kostte even moeite, maar het leverde per direct opluchting op. Er kwam een wachtlijst. Ik focuste me op de cliënten die ik had aangenomen, en zei andere activiteiten af. Ik maakte me het in het huishouden gemakkelijk. Zo kon er wat druk van de ketel, en kreeg ik het gevoel weer eigen baas te zijn. Dat is prettig!

Inmiddels zijn er heel wat trajecten afgerond, en is er weer plaats voor kennismakingsgesprekken. Maar na een half jaar zo hard werken heb ik wat speelruimte nodig in het najaar. Met pijn in het hart (dat wel!) heb ik daarom besloten dit najaar geen cursus op de agenda te zetten. In januari is dat wel weer de bedoeling. En ja, de cursus is een prima plek om het onderscheid tussen hoofd, hart en buik te leren kennen! Als je zelf vast een begin wilt maken: hieronder tref je een oefening uit de cursus aan.

Wél op de agenda:

  • Vrijdagavond 17 juni: Zomeravond-loopmeditatie in de tuin van “aan ’t Zandpad” in Glimmen. Begin het weekend ontspannen met het vertragen van je stappen en gedachten. Wees welkom op deze mooie plek! Ervaring met meditatie niet vereist. Tijd: 19.30 – 20.45, inloop vanaf 19.15. Kosten €10,- Opgave en meer informatie op de site
  • Vrijdag 14 oktober: dagworkshop De Kunst van het Schakelen; meer genieten en minder stress. Handvatten en een plan voor je eigen gebruiksaanwijzing! Meer informatie en opgave hier
  • Vrijdag 18 november: dagworkshop Grenzen stellen hoe doe je dat? Hoe jouw “nee” opgemerkt en geaccepteerd wordt. De theorie over “hoofd, hart en buik” is onderdeel van de dag. Meer informatie en opgave hier

Tip: Hooggevoeligheid in Psychologie magazine

In Psychologie Magazine van juni 2016 tref je een werkschriftje aan om meer uit je gevoeligheid te halen. “Zo breng je kwetsbaar talent tot bloei” is de ondertitel.

Oefening Waarneming*; een oefening om vaker “thuis” te zijn

  • Vraag je af wat je op dit moment waarneemt. Registreer dat.
    • Welke zintuigen heb je gebruikt
    • En welke niet
  • Vraag je dan nogmaals af: wat neem ik op dat moment waar? Zijn dat (deels) andere dingen dan net?
  • Maak nu onderscheid tussen de prikkels die je waarnam van je omgeving, en die van je eigen lichaam. Wat heb je van jezelf waargenomen?
  • Concentreer je nu op je eigen lichaam: wat kun je allemaal van jezelf waarnemen?

(zien van jezelf, voelen, horen, ruiken, proeven….)

  • Als je dit doet, wat gebeurt er dan met de waarneming van de uitwendige prikkels?
  • Hoe voel je je, wanneer je jezelf meer waarneemt?

Deze oefening leert je je waarneming te richten. Er zijn op elk moment veel meer prikkels dan jij kunt waarnemen, ook als hooggevoelig persoon.
Als je jezelf aanleert om veel vaker met je aandacht in of bij je lichaam te zijn, heb je een basis om veel efficiënter met je energie om te gaan, en krachtiger over te komen
*naar Sellin (Rolf), Leefboek Hooggevoeligheid (ISBN 978 90 8840 077 3)

Tenslotte

Ik heb dit voorjaar weer een lesje zelfmanagement gehad. En ik denk dat ik er best een beetje wijzer van geworden ben. Niet in de zin van “sadder, but wiser”. Nee, in de zin van “wijzer en vrijer”. En dat is best een lekker gevoel!

Ik wens je een prachtige zomer. Wie weet kun je, ook tijdens een vakantiereis, gaan oefenen om vaker “thuis” te zijn. Het gaat je vast wat opleveren.
En mocht je meer willen leren? Wees welkom, in mijn praktijk in Peize; of in Glimmen voor groepsactiviteiten.

Hartelijke groet,
Mieke de Maaré