Leven in plaats van overleven
 » Veertje

Veertje

Een fragment uit mijn nieuwsbrief (mei 2012)

“Het is zondag 22 april, en ik maak een rondje door Glimmen in het kader van de open atelierroute. Aan het begin van de middag stap ik een atelier binnen, een houten huisje achter in een tuin. Het hangt er vol met potloodtekeningen, en op een werktafel liggen onwaarschijnlijk veel potloden, in een veelkleurige stapel. De meeste tekeningen zijn stillevens, kleine stillevens vaak. Een groepje schelpen, een paar uien, een zojuist overleden roodborstje. Een tulp, die zo uit een honderden jaren oud botanisch werk zou kunnen komen. Ik merk dat ik er stil van word. Ik heb nooit zoveel met stillevens, maar deze raken me. Zó liefdevol getekend. “Oefeningen in het kijken”, vertelt kunstenares Ineke Smeets.

Naast elkaar hangen 3 tekeningen van veertjes. De laatste is een klein donsveertje, en ik bekijk het aandachtig. Tot mijn verrassing schieten de tranen me in de ogen. Wat is dit? Ben ik in zo’n sentimentele stemming? Komt het door de prachtige belichting waarmee we door Glimmen liepen? Met de zon die onder de donkere hagelwolken uit kwam? Komt het door het harpspel dat we zojuist in het atelier “aan ’t zandpad” hoorden? De plaats waar ik vaak werk, dit weekend omgetoverd tot 1 groot atelier, met live muziek?
Nee hoor, het komt door de tekening zelf. Wat mij zo treft is de ontroerende schoonheid van dit veertje, in al zijn kwetsbaarheid. De tekening treft regelrecht  mijn eigen kwetsbaarheid, die ik daar zo naakt geëtaleerd zie.
Een kwetsbaarheid die veel hooggevoelige mensen zullen herkennen, vermoed ik…. Kwetsbaarheid, die ik in mijn werk probeer te combineren met kracht. En dat lukt me vaak. En dan voel ik me sterk.

Dit kleine veertje vloert me in één klap. Ik voel me niet sterk, maar ontroerd. Enigszins beschaamd pink ik mijn traan weg. Is dit niet een beetje ego-trippen?
Er hangt een klein oranje stickertje bij het veertje. Het is verkocht. Ik zucht. We praten nog wat, en we verlaten het atelier. Het veertje blijft “hangen”. Vandaag belde ik met Ineke. Ja, er komt vast een keer een veertje voor mij.”