Leven in plaats van overleven
 » Ik zou niets liever willen dan te leren leven

Ik zou niets liever willen dan te leren leven

Fragment uit mijn nieuwsbrief (mei 2015)

Pats! Daar staat het. Ik zit nietsvermoedend het eerste gedicht uit de nieuwe bundel (Idyllen, nieuwe poëzie) van Ilja Leonard Pfeijffer te lezen. Die kocht ik omdat ik hem er zo mooi uit hoorde voordragen op de radio. Terwijl ik op zaterdagochtend over de A7 richting Joure reed en naar de TROS nieuwsshow luisterde. “Zo hoort een gedicht te klinken”, reageerde Peter de Bie spontaan. En daar was ik het helemaal mee eens. En op 13 maart hoorde ik hem opnieuw voordragen. Ditmaal in de stadsschouwburg, waar hij optrad in een literair programma. Na afloop kocht ik de bundel. Hij ziet er anders uit dan een gewone dichtbundel. Op het eerste gezicht lijkt het meer een roman. Veel pagina’s zijn van boven tot onder gevuld met regels van dezelfde lengte. Ilja hanteert consequent de alexandrijn, de klassieke vorm die Joost van den Vondel ook gebruikte (“waar werd oprechter trouw, ter wereld ooit gevonden..”).

En dan ga ik in het weekend met de dichtbundel op mijn schoot zitten. Ik lees het eerste gedicht, en geniet van het bijna verslavende ritme van de zinnen. Ik begrijp niet alles wat er staat. Maar ik lees gewoon door. En pats, daar is de laatste zin:” Ik zou niets liever willen dan te leren leven”. Dat raakt me. Natuurlijk raakt het me. Het refereert rechtstreeks aan het motto op mijn website: leven in plaats van overleven. Dat is de wens waar mijn cliënten vaak mee binnen komen. En dan bewandelen we dat belangrijke pad: van overleven naar leven. Het scheelt maar 4 letters, maar wat een verschil!

Als ik het gedicht nog eens een paar keer lees begrijp ik het beter. En ik zie nog een mooie zin: “ik weet niet hoe ik mij moet zijn”. Ook al zo herkenbaar voor veel hooggevoelige mensen. Ze weten het niet. Hoe ze zichzelf kunnen zijn. Of ze weten het niet meer. Ze hebben afgeleerd zich te gedragen zoals ze zijn, omdat dat niet altijd gewaardeerd werd. Of omdat ze de handvatten missen om zich “als zichzelf” staande te houden in de wereld. Ook bij die vraag, “ik weet niet hoe ik mij moet zijn”, begeleid ik mensen.

En zo zit ik in mijn vrije weekend ineens heel dicht op mijn werk. En zie mijn eigen motto verwoord in een dichtbundel. Het is een thema waar ook de dichter mee worstelt. En ik weet dat hij lang niet de enige is. Er was een tijd dat ik zelf geen idee had hoe dat moest: gewoon leven, zonder dat het (bakken!) meer energie kost dan het oplevert. Ik ben blij dat ik heb geleerd en gemerkt dat het anders kan. Ik ben “lekker Op Dreef”, nu ook al jaren met mijn eigen bedrijf. En zittend in die stoel voel ik me blij en trots op het mooie werk dat ik doe.